روز جهانی کارگر (۱ مه میلادی) برای نخستین بار در ۱ مه ۱۸۹۰ میلادی در بسیاری از کشورهای جهان برگزار شد. این روز به دنبال تصمیم کنگره بینالمللی دوم کارگران در پاریس در سال ۱۸۸۹ میلادی به تقویم میلادی افزوده شد تا یادآور اعتراضات کارگران شیکاگو در سال ۱۸۸۶ و تلاشهای آنان برای کاهش ساعات کار باشد. در این اعتراضات، هزاران کارگر شرکت داشتند و خواستار تعیین هشت ساعت کار روزانه شدند. در جریان این رویدادها، تظاهرات گستردهای در شهرهای مختلف برگزار شد و در برخی موارد به درگیریهای خشونتآمیز میان کارگران و نیروهای پلیس انجامید. در شیکاگو، حادثه میدان هیمارکت به کشته و زخمی شدن تعدادی از کارگران و نیروهای پلیس منجر شد. این وقایع تاثیر قابل توجهی بر جنبشهای کارگری در سراسر جهان گذاشت و به نمادی از مبارزه برای حقوق کارگران تبدیل شد. از آن زمان، روز اول مه هر سال در بسیاری از کشورها به عنوان روز جهانی کارگر گرامی داشته میشود. این روز معمولاً با راهپیماییها، تجمعات و برنامههای مختلف برای بیان مطالبات کارگران و تاکید بر حقوق صنفی آنان همراه است. در برخی کشورها، این روز تعطیل رسمی است و به عنوان فرصتی برای تاکید بر اهمیت نقش کارگران در جامعه شناخته میشود.
