گشایش نخستین دوره مجلس شورای ملی، ۱۴ مهر ۱۲۸۵ شمسی، به عنوان یکی از مهمترین رویدادهای تاریخ معاصر ایران شناخته میشود. در این روز، نخستین دوره مجلس شورای ملی ایران به طور رسمی با حضور مظفرالدین شاه قاجار، رجال سیاسی و مذهبی و نمایندگان منتخب شهرهای مختلف کشور آغاز به کار کرد. این مجلس نتیجه جنبش مشروطه بود که با هدف محدود کردن قدرت مطلقه سلطنت و ایجاد نظامی مبتنی بر قانون شکل گرفت. مجلس شورای ملی با هدف قانونگذاری و نظارت بر امور کشور تأسیس شد و نخستین گامهای خود را در جهت تدوین قانون اساسی و ایجاد ساختارهای جدید حکومتی برداشت. در این دوره، حدود ۱۵۶ نماینده از اقشار مختلف جامعه در مجلس حضور داشتند. تصویب قانون اساسی و متمم آن از مهمترین دستاوردهای این مجلس بود که زمینهساز تغییرات گسترده در ساختار سیاسی و اجتماعی ایران شد. گشایش مجلس شورای ملی تأثیر عمیقی بر روند تحولات سیاسی ایران گذاشت و آغازگر دورهای از مشارکت مردمی در تصمیمگیریهای کلان کشور شد. این روز به دلیل اهمیت تاریخی، پس از وقوع آن در سال ۱۲۸۵ شمسی به تقویم رسمی ایران افزوده شد تا یادآور آغاز پارلمان و قانونگرایی در کشور باشد.
