چهارمین روز فروردیگان (۲۸ اسفند شاهنشاهی)، یکی از روزهای ویژه در آیینهای زرتشتی است که به یادبود روان درگذشتگان اختصاص دارد. چهارمین روز این دوره جایگاه ویژهای دارد و با روشن کردن آتش و خواندن اوستا، یاد درگذشتگان زنده نگه داشته میشود. در سال ۲۵۳۵ شاهنشاهی، به منظور توجه به میراث فرهنگی ایران باستان و تقویت هویت ملی، برخی آیینها و جشنهای زرتشتی از جمله چهارمین روز فروردیگان با تصمیم مقامات وقت به تقویم رسمی شاهنشاهی افزوده شد. این اقدام بخشی از سیاستهای فرهنگی آن دوره برای برجستهسازی عناصر ایرانی و زرتشتی در زندگی اجتماعی بود. در این روز، خانوادههای زرتشتی با گردهمایی در خانهها یا اماکن مذهبی، سفرههای ویژهای میگسترانند و با نثار گل و روشن کردن شمع، یاد عزیزان از دسترفته را گرامی میدارند. این مراسم، علاوه بر جنبه مذهبی، فرصتی برای پیوند نسلها و انتقال ارزشهای فرهنگی به شمار میآید. ثبت چهارمین روز فروردیگان در تقویم شاهنشاهی، بازتابی از تلاش برای حفظ و احیای آیینهای باستانی در دوره معاصر بود.
